วันเวลานี่มันช่างผ่านไปไวเหลือเกินว่ามะ 2ปี ที่ผมไ้รู้จักพี่มา มันเหมือนเป็นเวลาที่เนิ่นนาน เเต่
สำหรับตัวออย นั้น มันช่างเป็นเวลาที่เเสนสั้น กว่าพี่จะได้เปิดอ่าน บทความนี้ เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกต่อไปเเล้ว หรือ เจอ เป็นบางครั้งบางคราว:(
ออยก็ไม่รู้หรอกนะว่าออยโง่หรือบ้า ที่ แอบชอบพี่อ่ะ เเต่ออยว่าออยมีความสุขนะ เเม้จะมีคนบอกว่ามันมันมีวันเป็นจริงได้หรอก ออยก็รู้ว่ามันก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เเต่ออยก็จะอยากจะทำในสิ่งที่ออยยากจะทำ คือการที่ได้เเอบชอบใครคนหนึ่งที่เราปลื้มเค้ามาก เก็บไว้ในส่วนลึกที่ไม่มีใครรู้ แอบมีความสุขอยู่คนเดียวในมุมเล็กๆ^^" ถึงเเม้ออยจะไม้ได้เจอพี่แล้ว ออยก็ยังคงแอบชอบพี่อยู่แบบนี้ต่อไป ชีวิตออยต้องการแค่นี้จริงๆ จบเเล้ว ก็ ขอให้พี่มีอนาคตที่ดี มีการศึกษาที่สูง ขอให้มีเเต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตมากมาย ส่วนออยก็ ตั้งหน้าตั้งตาเรียนประคองตัวเองให้ จบ ม.6 ไปให้ได้ก่อน ไม่เเน่นะ ออยอาจจะตามพี่ไปเรียนที่ โรงเรียน เดียวกันก็ได้ ^0^
วันนี้
ออยเคยคิดนะว่า วันใดวันหนึ่ง พี่ห่างหายไปจากโรงเรียน เเล้วออยจะไม่มีวันได้เจอพี่อีก เเล้วออยจะทำยังไง ออยคิดไม่ออกเลยจะหาทางออกนั้นยังไง กับการที่ ไม่ได้พบ ไม่ได้เห็น ไม่ได้ ยิ้มให้ อีกต่อไป
สิ่งที่ออยกลัวที่สุดนั่นก็คือ การ จากลา เชื่อมะว่า เมื่อคนคนหนึ่งได้ผููกพันกับคนคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย และ ไม่ได้ใช้เวลาแค่วันหรือสองวัน แต่เป็นการใช้เวลาช่วงหนึ่งในการรู้จักกัน รู้นิสัยใจคอ เห็นข้อดีข้อเสียของกันและกัน และจนเกิดเป็นความผููกพันกันขึ้นมา ความผูกพันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากข้างในใจของเราเอง มันคือความแน่นแฟ้นของความรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นคนที่เรารู้สึกอยากอยู่ใกล้ อยากเห็นหน้าทุกวัน อยากพูดคุย อยากทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันด้วยกัน เพราะอยู่แล้วรู้สึกว่ามีความสุขและเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องแสแสร้ง แสดงแกล้งทำเพื่อให้มารักมาชอบ-0- แต่มันเกิดจากการที่รู้จักกันทุกอย่างทั้งด้านดีและด้านไม่ดี และสามารถรับตัวตนของอีกคนได้ ความผูกพันไม่ได้เกิดจาการที่รู้สึกชอบในรูปร่างหน้าตา หรือแค่นิสัยอย่างเดียว แต่หมายรวมถึงทั้งหมดที่เป็นตัวตนของอีกคนที่เรารู้สึกดีด้วย เช่น หน้าตาขี้เหร่แต่จิตใจดี หน้าตาหล่อแต่ปากร้ายมาก รูปร่างอ้วนเตี้ยแต่เป็นสุภาพบุรุษ รูปร่างดีมีชาติตระกูลแต่นิสัยแย่มาก หรืออีกมากมาย สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่จะทำให้เกิดความผูกพัน แต่เป็นที่ข้างในใจของทั้งสองคนว่าตรงกันหรือเปล่า ความจริงแล้วสิ่งดีหรือไม่ดีใครกำหนดว่าผิดหรือถูก ใครกำหนดว่าคนรักกันต้องเป็นแบบไหน หรือต้องดูดีแค่ไหนถึงจะรัก ไม่มีใครกำหนดเลย ทุกอย่างอยู่ที่จิตทั้งนั้น และเมื่อจิตได้เกิดการผูกพันจนแนบแน่นกับคนคนหนึ่งเข้าแล้ว อย่างที่ทุกคนรู้ว่าคนเราเกิดมาก็เพื่อมาเจอกันและจากกันไม่จากกันเป็นก็ต้องจากกันตาย อยู่ที่ว่าใครจะเจออย่างไหน สำหรับคนที่ผูกพันกันมากมากการจากกลาถือว่าเป็นความทรมานอย่างถึงที่สุดไม่ว่าจะทะเลาะกัน จะขัดแย้งกันแรงมากขนาดไหนก็ไม่เสียใจมากเท่ากับการจากลา เพราะนั้นหมายถึงพวกเขาอาจจะไมได้พบกันอีกตลอดชีวิต ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่ได้พบเจอกันในชีวิตประจำวัน ไม่ได้พบเจอพูดคุยกันอีก มันเป็นความทรมานที่อาจจะทำให้บางคนไม่มีความสุขไปอีกนาน เพราะความทรงจำ ความรัก ความผูกพันมันมากล้นจนไม่สามารถลืมกันได้ เชื่อว่าตอนนี้ใครหลายคนอาจจะกำลังรู้สึกอย่างนี้อยู่ และอาจจะกำลังร้องไห้ฟูมฟาย คิดถึงคนที่รัก แต่ถ้าคนที่กำลังเผชิญปัญหากับเรื่องนี้อยู่ ถ้าคุณมีสติพอที่จะลองคิดทบทวนดู ถึงความเป็นจริงของความธรรมดากับการพบกันและจากกัน การเลือกที่จะเก็บความทรงจำดีดี เลือกที่จะเก็บคนคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีด้วยเอาไว้ในใจ เวลาคิดถึงก็มีแต่รอยยิ้มและน้ำตาแห่งความสุข แล้วเราก็เอาชีวิตของเราเดินไปข้างหน้าอย่างมีความสุขเช่นกัน เกิดมาเป็นมนุษย์ทั้งทีมีอะไรให้ทำอีกมากมาย การที่เราได้เกิดมาเจอกันก็เป็นความโชคดีที่สุดแล้วถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม แต่เป็นช่วงเวลาที่มีค่ามากกับการได้เกิดมาบนโลกใบนี้ ขอบคุณทุกสิ่งที่ทำให้เราได้เจอกัน ผูกพันกัน ขอบคุณโลกใบนี้ที่มีความพอดีแล้วกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ขอบคุณ… By.....StoryooY
